Λίγες εβδομάδες πριν από τις δημοτικές εκλογές του 2023, ο Γιάννης Μαλαφής δεσμευόταν στην κεντρική ομιλία του στην πλατεία Ν. Πλαστήρα ότι «η παροχή ποιοτικού-πόσιμου νερού» θα αποτελούσε αιχμή του δόρατος της νέας δημοτικής αρχής. Έναν χρόνο και πλέον αργότερα, τα κεντρικά σημεία του εξαγγελθέντος σχεδίου είτε παραμένουν στα χαρτιά είτε υλοποιούνται αποσπασματικά, χωρίς μετρήσιμα αποτελέσματα για τους δημότες.

1. Κλειστό κύκλωμα «καθαρού» δικτύου

Ο δήμαρχος είχε εξαγγείλει τη δημιουργία νέου δικτύου ύδρευσης που θα παρακάμψει τα δυο πεπαλαιωμένα συστήματα με διαρροές 60 %-80 %. Ωστόσο, οι βλάβες και οι έκτακτες διακοπές υδροδότησης –από το Θολό Ποτάμι έως τα Θυμιανά και τον Βροντάδο– πολλαπλασιάστηκαν στην έως τώρα θητεία της δημοτικής αρχής.

2. Αξιοποίηση επιφανειακών υδάτων και πηγών

Ο κ. Μαλαφής επανέφερε το «σχέδιο Καλουτά» για φράγματα και μικρά έργα συλλογής ομβρίων.  Ωστόσο μέχρι σήμερα δεν έχει υπάρξει κάτι το ουσιαστικό και απτό, παρά μόνο λόγια και εξαγγελίες.

3. Στελέχωση ΔΕΥΑΧ με επιστημονικό προσωπικό

Το προεκλογικό πρόγραμμα μιλούσε για ενίσχυση των τεχνικών υπηρεσιών της ΔΕΥΑΧ. Έναν χρόνο μετά βλέπουμε να συνεχίζεται η ίδια πολιτική της προηγούμενης δημοτικής αρχής, δηλαδή της απευθείας ανάθεσης υπηρεσιών.

4. Τιμολογιακή πολιτική και ποιότητα νερού

Ο δήμαρχος είχε μιλήσει για «επανεξέταση» τιμολογίων και βελτίωση ποιότητας. Στην πράξη ο πάγιος λογαριασμός αυξήθηκε και οι πολίτες λαμβάνουν λογαριασμούς φωτιά.

Η υδροδοτική επάρκεια της Χίου παραμένει ζητούμενο. Τα μέχρι στιγμής στοιχεία δείχνουν ότι ο βασικός άξονας του προεκλογικού λόγου –η «σταδιακή απεξάρτηση» από δίκτυα με 80 % διαρροές και η παροχή πόσιμου νερού σε όλο το νησί– δεν έχει μετατραπεί σε χρονοδιάγραμμα μελετών και δημοπρατήσεων. Οι δημότες, που καλούνται να πληρώσουν αυξημένα τιμολόγια, εξακολουθούν να γεμίζουν μπουκάλες και δεξαμενές έπειτα από κάθε διακοπή, περιμένοντας τη «Χίο για Όλους» να αποκτήσει –επιτέλους– νερό για όλους.